Tijdens de eerste World Triathlon Para Series van het seizoen voor de Nederlandse paratriatleten heeft Ingrid de Oude (PTS4) een bronzen plak mee naar huis genomen. Tijn van Lange finishte in het Japanse Yokohama als vijfde in de PTWC-klasse, Flip Breuer (PTS3) kwam als negende over de streep. Op dezelfde dag kwam Gjalt Panjer in actie in de WTCS-wedstrijd, zette daar zijn op een na beste WTCS-resultaat neer en finishte als zeventiende.
Flip Breuer (PTS3) mocht het spits afbijten om 7:10 uur Japanse tijd, gevolgd door Ingrid de Oude (PTS4), die een minuut later startte. Breuer zat er na het zwemmen goed bij, verloor wat tijd op de fiets, maar wist nog een atleet op te rapen tijdens het looponderdeel om als negende over de streep te komen. De Oude noteerde in de PTS4-klasse de snelste fietstijd en deed dat bijna ook op de afsluitende vijf kilometer lopen. Tijdens het zwemmen verloor ze alleen veel tijd en moest daarom de strijd om goud en zilver overlaten aan de Franse en Britse concurrentes. “In het open water zwem ik nog niet zoals ik in het zwembad kan, dus hopelijk kan ik daar vooruitgang boeken”, blikt De Oude terug.
Tijn van Lange was in de PTWC-klasse goed voor een vijfde plek. Ook hij verloor wat tijd met zwemmen, kon tijdens het fietsen nog wel een plek goedmaken en behield deze tijdens de afsluitende vijf kilometer wheelen.
Panjer zeventiende in WTCS
Gjalt Panjer sloot de wedstrijddag af tijdens de tweede manche van de World Triathlon Championship Series (WTCS). Na een 38e plek in de eerste WTCS-wedstrijd van het seizoen, drie weken terug in Samarkand, liet hij nu zien tot meer in staat te zijn. Na de 1500 meter zwemmen vormde zich een kopgroep met onder meer de Australiërs Hauser – de uiteindelijke winnaar, Willian en Mercer. Na 40 kilometer fietsen, verdeeld over tien rondes van vier kilometer, begon Panjer als tweede van de achtervolgende groep direct achter Alex Yee (GBR) aan het lopen.
Hij wist lang mee te doen om een top-tienklassering, maar in de laatste kilometers moest hij nog wat atleten voorbij laten gaan. Een zeventiende plaats – zijn op een na beste resultaat ooit in een WTCS-wedstrijd – was het resultaat. “Alleen was de tien kilometer net te lang. Doordat ik bijna kramp kreeg in mijn hamstrings, kon ik gewoon echt niet harder meer”, blikt Panjer terug. “Maar dit was wel mijn beste wedstrijd ooit over deze afstand. Het is fijn dat het allemaal een keer samenvalt.”
